27/07/2010

Opnieuw in het ziekenhuis

Zaterdag 10/7 was ik opgelucht dat ik thuis was. De herstelperiode kon beginnen. Ik kon wel 6 tot acht weken niet lopen of staan op de gebroken enkel en dat vroeg toch wat aanpassingen. Maar zondag kreeg ik wat koorts, ik dacht van de emotie en de vermoeiende reis. Maandag moest ik op controle in het ziekenhuis, een afspraak die door mijn huisarts was geregeld. Maandagmorgen 12/7 had ik opnieuw lichtjes koorts. De uitslag van de bloedproeven die ze in het ziekenhuis namen wezen op een infectie en ik werd onmiddellijk opgenomen. En ik ben er tot vrijdag 23/7 gebleven. De infectie is nu bijna onder controle, maar ik moet nog veel antibiotica slikken.

Nu ben ik al enkele dagen thuis en besef nu pas hoe moeilijk het is al je maar een been hebt om op te staan. Ik kan bijna niets alleen doen. Met de rolstoel kan ik me wel wat behelpen, maar aankleden, wassen, toilet.. bijna overal heb ik hulp nodig.

Ik ben dus niet de enige die het lastig heeft, ook voor mijn man is het lastig want hij is degene die mij moet helpen en bovendien ook nog moet koken, wassen enz... Gelukkig hebben wij een poetshulp kunnen regelen op korte termijn.

Ik vermoed dat ik nog tot eind augustus niet zal mogen steunen of lopen en dan begint een lange revalidatie.

Ik probeer er de moed in te houden en hoop dat alles goed komt.

 

17:42 Gepost door Alnie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gezondheid, enkelbreuk, dagboek, blogdagboek |  Facebook | | |

25/07/2010

Weg uit het ziekenhuis in Hongarije

De eerste dagen na de operatie in het ziekenhuis in Hongarije had ik erg veel pijn. Toch wilde ik zo spoedig mogelijk terug naar huis. Normaal moest ik van 6 tot 13 juli daar in het ziekenhuis blijven. Via de verzekering kon geregeld worden dat ik de vrijdag 9 juli naar huis kon gerepatrieerd worden. Hier moet ik een pluim geven aan de verzekering: alles was tot in de puntjes geregeld. Vrijdagnamiddag om 15 h kwam een franse verpleger (die diezelfde morgen uit Parijs was vertrokken) met een ambulance uit Boedapest om mij op te halen. Ditmaal was de ambulance van alles voorzien incl. airco. Het was heel druk op de weg en de ambulance deed er bijna 3h30 over om de 190 km naar de luchthaven in Boedapest te rijden. Daar stond het luchtvaartpersoneel klaar met rolstoel en loodsten mij en de verpleger door de controle. Ook bij het instappen werd speciaal voor mij gezorgd en aan boord zat ik in businessclass met mijn been op een bankje met kussens. In Brussel was ook alles klaar en stond de ziekenwagen mij op te wachten om mij naar huis te brengen. Al de tijd bleef de attente verpleger bij mij om mij te helpen en van alles te voorzien. Vrijdagnacht om 11h45 was ik thuis.

Mijn kinderen waren er om mij op te vangen, hadden reeds een bed naar de benedenverdieping gehaald enz... Mijn dochter bleef bij mij slapen die nacht.

Mijn man moest alleen met auto en caravan naar huis rijden en is zaterdagnamiddag thuisgekomen.

Opgelucht dat ik thuis was, dat wel, maar het is nog niet voorbij....

20:25 Gepost door Alnie in Algemeen, Reizen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hongarije, ziek, beenbreuk, reizen, gezondheid |  Facebook | | |

24/07/2010

In het ziekenhuis in Hongarije

Toen we op 3 juli naar het Balatonmeer in Hongarije vertrokken, konden we nog niet vermoeden dat de reis op 6 juli reeds zou afgelopen zijn.
We waren op 5 juli aangekomen op een mooie camping aan het Balatonmeer. Het was heel mooi weer, de omgeving was prachtig, alles was aanwezig om een relaxe, zonnige vakantie te zijn.
Dinsdag gingen wij in de voormiddag een wandeling maken in de omgeving. Het was een gewone wandeling door bos en met hier en daar rotsige traptreden. Op die traptreden kwam ik zwaar ten val. Mijn enkel en been waren op 3 plaatsen gebroken. Vriendelijke Hongaren belden de hulpdiensten op en legden uit wat er was gebeurd. Omdat ik op een plaats lag die met een wagen niet is te bereiken gingen zij op de parking de hulpdiensten opwachten. Na drie kwartier kwam een 6 man sterke reddingsbrigade puffend de helling op. Ik moest helemaal naar beneden worden gedragen en werd dan met een oude ambulance naar een hospitaal in Ajka gebracht (50 km verderop). Mijn man zou dan volgen met onze auto. Daar werd mij door een arts in gebroken engels duidelijk gemaaktt dat ik dezelfde dag nog moest worden geopereerd. Ik werd naar een kamer gebracht waar nog 3 andere vrouwen lagen. Ik had heel veel pijn maar kreeg geen pijnstiller wegens de geplande operatie. De kamer was armtierig, mijn matras was een vieze bruine mousse van 10 cm met veelvuldig verstelde lakens erop. Ik werd diezelfde avond nog geopereerd. De dag nadien kon ik pas goed merken met welk een gebrek aan middelen dit hospitaal moest draaien. Ik moest een bestek lenen van een andere vrouw om te kunnen eten, dit moet je immers allemaal zelf meebrengen. Je moets zelf zorgen voor drank, toiletpapier, bestek... Het middagmaal was niet te vreten, zo slecht! De andere vrouwen op mijn kamer kregen steeds bezoek rond de middag met voedsel. Privacy was er niet. Wassen, plassen, verschonen, alles gebeurde er in het volle zicht van je kamergenoten. Het personeel was niet onvriendelijk, ze deden gewoon hun werk, maar ik kon niet met hen praten ze spraken alleen maar Hongaars.

Geloof mij, onze ziekenhuizen zijn 5 sterrenhotels hiermee vergeleken.

Hoe het verder ging vertel ik in een volgend bericht

13:59 Gepost door Alnie in Algemeen, Reizen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: reizen, ziek, ziekenhuis, ongeval, hongarije, gezondheid |  Facebook | | |