11/12/2010

Goede tijden, slechte tijden

Het goede nieuws: ik ben al redelijk goed ter been, kan zelfs al thuis zonder krukken rondlopen, kan zelf weer koken en andere klusjes doen. Mijn ziekenhuisbed en rolstoel zijn weg, ik slaap weer boven. Ik ga 3 keer per week naar de kiné. Ik ben er nog lang niet, maar het gaat vooruit nu, en dat is het voornaamste.

Minder goed nieuws: verleden week is mijn zus (73 jaar) uitgegleden en gevallen en heeft haar heup gebroken. Nu zit zij dus dik in de miserie en ligt nog steeds in het ziekenhuis. Ik zal blij zijn als het jaar voorbij is want er was ditmaal wel erg veel tegenslag.

Ik ben echt wel blij dat ik al terug kan stappen, en ik weet nu al zeker dat ik half januari meega naar onze jaarslijkse wintervakantie. Ik denk niet dat ik ga wandelen in de sneeuw dit jaar, daarvoor ben ik nog niet sterk genoeg en zit de schrik om te vallen er te erg in. Maar ik ben blij dat wij met de kinderen een hele week samen zullen zijn. Wij hebben zoals altijd een appartement gehuurd. Dit jaar gaan wij naar Valmenier 1800. Wij zijn met 8 personen en ik kijk er echt naar uit.

 

 

17:08 Gepost door Alnie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: babbels, blogdagboek, gezondheid |  Facebook | | |

12/11/2010

Herfstblues

PZ_9425989_9425989_1276129b.jpgDe laatste twee dagen met veel regen en wind maken dat ik mij een beetje blue voel. De bladeren zijn nu bijna allemaal van de bomen gevallen en alles ziet er een beetje grijs en grauw uit. De mooie herfstkleuren zijn bijna verdwenen. Men zegt dat licht en kleuren op het gemoed werken. Bij mij is dat in ieder geval zo.
Ik kom ook niet veel buiten. Nochthans kan ik steeds beter stappen met krukken en zelfs al met één kruk. Maar trappen gaan nog niet echt goed. Toch zou ik volgende week terug boven in mijn slaapkamer willen slapen. Mijn streefdoel is nog steeds tegen Kerstmis zonder hulpmiddelen kunnen stappen. Ik wil ook weer proberen met de auto te rijden. Dat zal maken dat ik mij niet zo afhankelijk zal meer zal voelen en ook voor mijn man zal het een ontlasting zijn. Als dat allemaal goed gaat, zal ik mij een stuk beter voelen.

Gisteren ben ik een nieuwe jeans gaan kopen. Met de hulp van een vriendelijke verkoopster lukte het passen en bijhalen van modellen heel goed. Ook dat gaf mij een goed gevoel.

10:07 Gepost door Alnie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: babbels, blogdagboek, gezondheid, hersfst |  Facebook | | |

17/10/2010

Beterschap

Na mijn laatste bericht op 1/10 over mijn gebroken enkel, mag ik eindelijk eens positief nieuws melden. Donderdag werd het gips verwijderd en werden de draadjes verwijderd. Ik mag voorzichtig  met krukken lopen, zonder echter veel gewicht te plaatsen en met een brace ter ondersteuning. De wond ziet er ditmaal heel goed uit en mijn enkel is ook niet meer zo verkleurd of opgezet. Voor alle zekerheid nog een week antibiotica en ik mag weer met kine beginnen. Ik heb nu echt goede hoop dat het vooruitgaat, na meer dan drie maanden mag het wel!

De twee weken in het gips zijn vlug voorbijgegaan. Vooral de laatste week was een rare week met leuke en minder leuke dagen. De dinsdag was er een aangename bijeenkomst van ons damesclubje. De dag nadien moesten wij naar de begrafenis van een nicht van mijn man die haar strijd tegen kanker verloren heeft. En dan was er donderdag de controle in het ziekenhuis, waar het gips definitief werd verwijderd. Vrijdag mocht ik dan met mijn dochter mee de keuken gaan kiezen voor haar nieuwe woning.

Ik kijk nu heel erg uit naar het moment dat ik beter uit de voeten kan zodat alles een beetje meer zijn normale gang kan gaan en ik van die verdomde rolstoel ben verlost.

15:58 Gepost door Alnie in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: babbels, blogdagboek, bloggen, gezondheid, enkelbreuk |  Facebook | | |

01/10/2010

Terug in het gips

Ik heb niet zoveel te vertellen. Door mijn enkelbreuk is mijn wereld heel beperkt geworden. Geen reisjes met de caravan, niet gaan shoppen, niet naar de bijeenkomsten van de vriendinnen. Natuurlijk volg ik het nieuws van binnen- en buitenland. Ik kijk 'smorgens, 's middags en 'avonds naar de nieuwsuitzendingen. Ik ben fan geworden van "Ella", enfin, ik heb nog nooit zoveel TV gekeken als nu. Ik ben een lijvig boek aan het lezen van Dan Brown: "Het verloren symbool" en ik surf naarstig op het internet en speel vaak online scrabble. Het is allemaal kwestie van mij bezig te houden. Buiten enkele kleine huishoudkarweitjes wordt het huishouden draaiend gehouden door mijn man. Er zijn echt momenten dat ik er schoon genoeg van heb van afhankelijk te zijn van anderen.
Vorige week vrijdag werd ik dus opnieuw geopereerd en was zondag terug thuis met de opdracht:  "vooral niet steunen of belasten". Vandaag moest ik op controle naar het ziekenhuis. Ik zit nu opnieuw voor twee weken in het gips, maar wel een loopgips ditmaal en ik mag met krukken voorzichtig beginnen lopen; Dat is voor mij al een hele vooruitgang. De antibiotica moet ik blijven innemen, want men wil geen risico meer lopen. Ik hoop nu toch dat het verder beter zal worden.

 

Een pluimpje voor mijn man, die voor mij steeds stand by moet zijn, die het huishouden moet doen, de boodschappen, die mij overal moet bij helpen, die ook zijn reizen en uitstapjes moet missen. Zijn wereld is  net zo beperkt geworden als de mijne.

 

16:46 Gepost door Alnie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: blog, dagboek, gezondheid, blogdagboek, enkelbreuk |  Facebook | | |

21/09/2010

21 september

077.jpegVandaag begint de herfst en vandaag is mijn man jarig. Hij begint aan zijn 64ste herfst. Deze morgen kreeg hij reeds een paar telefoontjes en sms-jes en vanavond komen vrienden om het te vieren. Aangezien ik nog steeds in mijn rolstoel zit wordt het geen uitgebreid etentje, maar een kaasschotel. Het grootste deel van het werk moet de jarige zelf doen (tafel dekken, drankjes en hapjes serveren...).
Met de kinderen zouden we aanstaande zaterdag zijn verjaardag vieren, maar dat kan nu niet doorgaan, want dan lig ik in het ziekenhuis. De dokter heeft beslist de pinnen en de cerclagedraad die aan de binnenkant van mijn enkel zitten te verwijderen. Die veroorzaken teveel problemen: ontstekingen en wonde waaruit wondvocht komt. Ik wordt dus vrijdag 24 september opnieuw geopereerd en zal enkele dagen in het ziekenhuis moeten blijven. Het is eigenlijk veel te vroeg om het materiaal al te verwijderen maar volgens de dokter is dit de beste oplossing. De plaat en schroeven aan de andere kant van de enkel blijven zitten en worden in de loop van volgend jaar verwijderd.
Het blijft dus nog enkele weken sukkelen, maar ik hoop daarna dan toch vooruitgang te zien. Ik moet dus nog we wat geduld hebben. Toch blijf ik hopen tegen Kerstmis weer op de been te zijn.

 

09/09/2010

Bijbabbelen

Zoals reeds in de laatste berichtjes te merken was is er niet veel goed nieuws te melden. Ook nu kan ik niet veel positiefs schrijven.

Ik  zit nog steeds in mijn rolstoel. Het is nu reeds meer dan twee maanden geleden dat ik mijn enkel brak in Hongarije (drievoudige breuk) en ik had zo gehoopt al een stukje verder te zijn maar de herstelling verloopt niet vlot. Na de infectie waarvoor ik twaalf dagen werd opgenomen in het ziekenuis en het wachten tot er eindelijk geen wondvocht meer uit de enkel kwam, mocht ik een paar weken terug beginnen met kine en lichte steunoefeningen. Dus bracht mijn man mij elke dag naar de kinesist en keek ik vol hoop uit naar het moment dat ik weer een paar pasjes zou mogen doen. Helaas komt er na twee weken kiné opnieuw wondvocht vrij. Gisteren was ik op controle in het ziekenhuis en de dokter denkt erover het materiaal vroegtijdig uit de enkel te verwijderen omdat het teveel problemen veroorzaakt. Ik moet nu de kiné stopzetten en opnieuw antibiotica nemen. Volgende week wordt er een CT-scan genomen en beslist de dokter of hij de plaatjes en bouten zal verwijderen en wanneer. Voorlopig mag ik niets meer doen dan elke dag een paar steunoefeningen. Het ziet er dus niet naar uit dat daar vlug verandering in komt. Toch blijf ik hopen tenminste tegen Kerstmis weer op de been te zijn (ik bedoel  zonder krukken of andere hulpmiddelen).

Mijn man blijft dus nog een poosje mijn verzorger, kok en chauffeur en moet nog een hele poos alleen slapen, want ik kan nog steeds de trap niet op Huilen.

Eigenlijk leef ik van het ene doktersbezoek naar het andere in de hoop op beter nieuws.

13:40 Gepost door Alnie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: babbels, dagboek, blogdagboek, gezondheid, enkelbreuk |  Facebook | | |

16/08/2010

Op één been

Ik behelp me nog steeds verder op één been. Ik heb ondertussen een vast patroon ontwikkeld en kan me redelijk goed behelpen met rolstoel en rekje (om te springen op één been). Woensdag moet ik terug op controle in het ziekenhuis. Ik  hoop dat er dan toch al botaanmaak is.

Hieronder een foto van de wandeling in Hongarije waar ik ten val kwam.de638511 029.jpg

 

 

 

 

 

 

En deze wazige foto toont hoe ik werd afgevoerd door het reddingsteam.

de638511 037.jpg
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
De volgende foto's zijn van de eerste twee vakantiedagen toen er nog niets gebeurd was.
 
 
de638511 001.jpg de638511 018.jpg    de638511 007.jpg                                    

13:40 Gepost door Alnie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: babbels, blogdagboek, dagboek, gezondheid |  Facebook | | |

07/08/2010

Wennen aan leven in een rolstoel

We zijn weer een 10-tal dagen verder. Ik ben een paar keer op controle geweest in het ziekenhuis en de infectie is bijna onder controle, maar nadat de draadjes werden verwijderd komt er opnieuw wondvocht uit op één plaats. Ik heb nu een open gips en er komt elke dag een verpleegster om de wond te verzorgen.

Ik ben het nu al een beetje gewoon met de rolstoel. Met krukken kan ik niet goed overweg, ik ben bang om opnieuw te vallen, dus gebruik ik ze eigenlijk niet. Hier in huis is een en ander verplaatst zodat ik zelf rond kan rijden en verder helpt mijn man me zoveel hij kan. Ook voor hem is het een hele aanpassing: hij moet boodschappen doen, koken, de was doen en mijn kleren uizoeken (heel moeilijk voor een man die zich daar anders niets van aantrekt).
Gelukkig hebben wij op korte termijn een poetshulp kunnen regelen voor poetsen en strijken.

De vele bezoekjes en telefoontjes van familie en vrienden zijn hartverwarmend en fleuren telkens mijn dag op.

Wij blijven afwachten.

 

17:22 Gepost door Alnie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dagboek, blogdagboek, gezondheid |  Facebook | | |

27/07/2010

Opnieuw in het ziekenhuis

Zaterdag 10/7 was ik opgelucht dat ik thuis was. De herstelperiode kon beginnen. Ik kon wel 6 tot acht weken niet lopen of staan op de gebroken enkel en dat vroeg toch wat aanpassingen. Maar zondag kreeg ik wat koorts, ik dacht van de emotie en de vermoeiende reis. Maandag moest ik op controle in het ziekenhuis, een afspraak die door mijn huisarts was geregeld. Maandagmorgen 12/7 had ik opnieuw lichtjes koorts. De uitslag van de bloedproeven die ze in het ziekenhuis namen wezen op een infectie en ik werd onmiddellijk opgenomen. En ik ben er tot vrijdag 23/7 gebleven. De infectie is nu bijna onder controle, maar ik moet nog veel antibiotica slikken.

Nu ben ik al enkele dagen thuis en besef nu pas hoe moeilijk het is al je maar een been hebt om op te staan. Ik kan bijna niets alleen doen. Met de rolstoel kan ik me wel wat behelpen, maar aankleden, wassen, toilet.. bijna overal heb ik hulp nodig.

Ik ben dus niet de enige die het lastig heeft, ook voor mijn man is het lastig want hij is degene die mij moet helpen en bovendien ook nog moet koken, wassen enz... Gelukkig hebben wij een poetshulp kunnen regelen op korte termijn.

Ik vermoed dat ik nog tot eind augustus niet zal mogen steunen of lopen en dan begint een lange revalidatie.

Ik probeer er de moed in te houden en hoop dat alles goed komt.

 

17:42 Gepost door Alnie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gezondheid, enkelbreuk, dagboek, blogdagboek |  Facebook | | |

25/07/2010

Weg uit het ziekenhuis in Hongarije

De eerste dagen na de operatie in het ziekenhuis in Hongarije had ik erg veel pijn. Toch wilde ik zo spoedig mogelijk terug naar huis. Normaal moest ik van 6 tot 13 juli daar in het ziekenhuis blijven. Via de verzekering kon geregeld worden dat ik de vrijdag 9 juli naar huis kon gerepatrieerd worden. Hier moet ik een pluim geven aan de verzekering: alles was tot in de puntjes geregeld. Vrijdagnamiddag om 15 h kwam een franse verpleger (die diezelfde morgen uit Parijs was vertrokken) met een ambulance uit Boedapest om mij op te halen. Ditmaal was de ambulance van alles voorzien incl. airco. Het was heel druk op de weg en de ambulance deed er bijna 3h30 over om de 190 km naar de luchthaven in Boedapest te rijden. Daar stond het luchtvaartpersoneel klaar met rolstoel en loodsten mij en de verpleger door de controle. Ook bij het instappen werd speciaal voor mij gezorgd en aan boord zat ik in businessclass met mijn been op een bankje met kussens. In Brussel was ook alles klaar en stond de ziekenwagen mij op te wachten om mij naar huis te brengen. Al de tijd bleef de attente verpleger bij mij om mij te helpen en van alles te voorzien. Vrijdagnacht om 11h45 was ik thuis.

Mijn kinderen waren er om mij op te vangen, hadden reeds een bed naar de benedenverdieping gehaald enz... Mijn dochter bleef bij mij slapen die nacht.

Mijn man moest alleen met auto en caravan naar huis rijden en is zaterdagnamiddag thuisgekomen.

Opgelucht dat ik thuis was, dat wel, maar het is nog niet voorbij....

20:25 Gepost door Alnie in Algemeen, Reizen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hongarije, ziek, beenbreuk, reizen, gezondheid |  Facebook | | |

24/07/2010

In het ziekenhuis in Hongarije

Toen we op 3 juli naar het Balatonmeer in Hongarije vertrokken, konden we nog niet vermoeden dat de reis op 6 juli reeds zou afgelopen zijn.
We waren op 5 juli aangekomen op een mooie camping aan het Balatonmeer. Het was heel mooi weer, de omgeving was prachtig, alles was aanwezig om een relaxe, zonnige vakantie te zijn.
Dinsdag gingen wij in de voormiddag een wandeling maken in de omgeving. Het was een gewone wandeling door bos en met hier en daar rotsige traptreden. Op die traptreden kwam ik zwaar ten val. Mijn enkel en been waren op 3 plaatsen gebroken. Vriendelijke Hongaren belden de hulpdiensten op en legden uit wat er was gebeurd. Omdat ik op een plaats lag die met een wagen niet is te bereiken gingen zij op de parking de hulpdiensten opwachten. Na drie kwartier kwam een 6 man sterke reddingsbrigade puffend de helling op. Ik moest helemaal naar beneden worden gedragen en werd dan met een oude ambulance naar een hospitaal in Ajka gebracht (50 km verderop). Mijn man zou dan volgen met onze auto. Daar werd mij door een arts in gebroken engels duidelijk gemaaktt dat ik dezelfde dag nog moest worden geopereerd. Ik werd naar een kamer gebracht waar nog 3 andere vrouwen lagen. Ik had heel veel pijn maar kreeg geen pijnstiller wegens de geplande operatie. De kamer was armtierig, mijn matras was een vieze bruine mousse van 10 cm met veelvuldig verstelde lakens erop. Ik werd diezelfde avond nog geopereerd. De dag nadien kon ik pas goed merken met welk een gebrek aan middelen dit hospitaal moest draaien. Ik moest een bestek lenen van een andere vrouw om te kunnen eten, dit moet je immers allemaal zelf meebrengen. Je moets zelf zorgen voor drank, toiletpapier, bestek... Het middagmaal was niet te vreten, zo slecht! De andere vrouwen op mijn kamer kregen steeds bezoek rond de middag met voedsel. Privacy was er niet. Wassen, plassen, verschonen, alles gebeurde er in het volle zicht van je kamergenoten. Het personeel was niet onvriendelijk, ze deden gewoon hun werk, maar ik kon niet met hen praten ze spraken alleen maar Hongaars.

Geloof mij, onze ziekenhuizen zijn 5 sterrenhotels hiermee vergeleken.

Hoe het verder ging vertel ik in een volgend bericht

13:59 Gepost door Alnie in Algemeen, Reizen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: reizen, ziek, ziekenhuis, ongeval, hongarije, gezondheid |  Facebook | | |

19/02/2007

Kalorierijke week

picture_115195Ik moet stilletjesaan toch weer eens de kalorietjes beginnen tellen. Sedert Nieuwjaar is het wat eten en drinken betreft nogal druk geweest en het begint zijn sporen na te laten. Ik mag dan wel lelijk kijken naar de weegschaal, daarom wordt het nog geen grammetje minder. Niet dat ik zo een fanaat ben, wat mijn gewicht betreft, maar een beetje in oog houden kan toch geen kwaad.

Verleden week heb ik weer goed mijn best gedaan om al mijn goede voornemens wat eten betreft teniet te doen.

Daar was eerst de Champions day op het tennistornooi in Antwerpen. Natuurlijk kon ik aan dat heerlijk buffet niet weerstaan en heb dus goed mijn best gedaan om van alles te proeven. Verleden vrijdag was het kaasavond bij een van de dames van ons clubje. Heerlijk hapjes bij het aperitief en een superlekkere kaasschotel: daar kon je gewoon niet aan kalorietjes denken. Gisteren hier ten huize koffietafel met chocoladebavarois, progrèstaart en kriekentaart: de verleiding was te groot.

Vandaag op de weegschaal weer een halve kg bij !

Maar nu ga ik er toch iets aan doen. Niet te drastisch, want dan houd ik het niet vol. Maar ik wil om te beginnen 2 kg afvallen. Geen snoep, geen chips, weinig aperitief of wijn, weinig vlees, veel groente en fruit: nu maar duimen dat het helpt.

13:47 Gepost door Alnie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: babbels, dagboek, gezondheid |  Facebook | | |

05/02/2007

Pro-ana reacties

Een beetje tot mijn verbazing ontvang ik nog steeds reacties op een berichtje dat ik in augustus 2006 schreeft over pro-ana sites. Er wordt blijkbaar bijzonder veel gezocht op de tag "pro-ana" Toen ging mijn babbel over de sites die anorexia als een levensstijl promoten, die tips en trucs doorgeven hoe je zo vlug mogelijk gewicht kunt verliezen. De reacties die ik kreeg gaan van bezorgd tot geschokt, maar ook veel mensen die links vragen naar pro-ana sites.

Ik ga hier dus zeker geen links geven van de sites die ik bezocht heb, maar het zijn er ontzettend veel !

Heel veel heel jonge meisjes vinden zichzelf te dik (1m80 - gewicht 45 kg).

ana

In Wikipedia staat volgende definitie van pro-ana

"Pro-ana is de naam van een beweging die stelt dat anorexia nervosa en andere eetstoornissen geen stoornis, maar een levensstijl zijn. Hiermee wordt stelling genomen tegen de medische wetenschap die anorexia als een potentieel dodelijke psychische aandoening beschouwt. De beweging is een aantal jaren erg actief geweest op het internet,leek op een gegeven moment terrein te verliezen maar kent nu een ongeziene heropleving. "

"Je hebt de extreme vorm die pro-ana als een religie of echt een levenskeuze gaat benaderen. Vaak ligt de leeftijd van aanhangers hier zeer laag. Rond de 13 jaar."

"Critici wijzen erop dat de websites van de pro-ana-beweging levensgevaarlijk zijn voor de toch al labiele doelgroep en dat het ontkennen van de aandoening in wezen een langzame vorm van zelfmoord is."

Gezien het aantal websites dat pro-ana promoot en aanmoedigt ben ik het met dit laatste eens: deze websites zijn gevaarlijk want de meisjes die deze websites opzoeken (meestal meisjes tussen 13-19 jaar) hebben een laag zelfbeeld en zijn gemakkelijk te beïnvloeden.

Veel van die meisjes spiegelen zich aan de modellen die met maatje 36 of minder over de catwalk lopen

In de modewereld worden langzaam de eerste stappen gezet om alleen nog modellen met een normaal BMI over de catwalk te laten lopen.

"Een BMI tussen de 18,5 en 25 wordt over het algemeen als gezond beschouwd. Modellen met een BMI onder de 18 worden dan ook geweerd van de Pasarela Cibeles, zoals de Spaanse modeweek heet. Volgens de Spaanse media is de maatregel afgedwongen door de lokale overheid, die het evenement meefinanciert.
De nieuwe gewichtscriteria hebben tot gevolg dat 30 tot 40 procent van de modellen die de laatste keer wel deelnamen dit jaar niet meer op de catwalk te zien zijn.!"

Ook in de Nederlandse modewereld leeft het debat over te magere modelen .

Hopelijk zet deze trend zich door, want voor dit onderwerp is ontzettend veel (ongezonde?) belangstelling.

 

14:33 Gepost door Alnie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: bedenkingen, babbels, reacties, gezondheid |  Facebook | | |

28/08/2006

Pro-ana ?

Surfen op het internet is een bron van informatie, soms ook van frustratie. Je komt een hoop interessante dingen tegen, een hoop geleuter en af en toe iets wat je echt raakt, in positieve of negatieve zin dan.

Zo kwam ik al surfend op pro-ana (pro-anorexia) sites terecht die dan weer ijverig naar andere pro-anorexia sites en blogjes doorlinken.

Ik kwam ook veel nederlandse pro-ana blogjes tegen, meestal van heel jonge meisjes, tussen 13 en 19 jaar. Als je weet dat  voor een normaal gewicht de BMI tussen 25 en 20 moet liggen, dan schrik je wel even als je het streefgewicht van die meisjes bekijkt: Sommigenn hebben al een BMI van 17 en willen tot 13 gaan! Ze geven in hun blogjes tips hoe je dat het beste aanpakt, hoe ze zichzelf moeten uithongeren, welke pillen ze moeten nemen, en hoe ze hun naaste omgeving om te tuin moeten leiden.

Hieronder een paar stukjes die ik uit hun blogjes heb gekopieerd:

"

Leeftijd: 15 jaar
Lengte: 1,71
Begin gewicht: 59
Huidig gewicht: 51,3
Doel gewicht: 40 kilo (13.68 BMI )

naam: xxxxx

leeftijd: 19 jaar
lengte: 1m63
begingewicht: 64
gewicht nu: +- 47.5
streef: tussen de 34 en de 37

 

Mijn naam is xxxx.
Ik ben 16 jaar.
Ik Ben 1.73 meter groot.
mijn begingewicht : 58
gewicht nu : 51.00
streefdoel : 44

 

Vandaag was verschrikkelijk! Ik heb twee hele rijstwafels op! Ik snap niet hoe ik het zo ver heb laten komen… Ik voel me zo walgelijk dik nu, morgen mag ik geen kruimel eten. En als extra straf moet ik morgenochtend eerder opstaan en 4 uur onafgebroken hardlopen

 

hey, 't is de eerste keer dat ik deze site bezoek.. echt leuk!
mijn BMI is 16,4 maar ik zou graag een BMI hebben van 15..

 

Ik vind het verbijsterend. In onze maatschappij wordt heel slank wel als schoonheidsideaal naar voor geschoven, maar dit hier kan je niet slank meer noemen, en als ik de foto's bekijk zeker ook niet mooi. Wat maakt dat deze meisjes zo ver willen gaan ?

21:00 Gepost door Alnie in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: bedenkingen, babbels, gezondheid |  Facebook | | |